Eνώνουμε τη ΔΩΡΙΚΗ ΡΙΒΙΕΡΑ με τα ΑΛΠΙΚΑ ΒΑΡΔΟΥΣΙΑ

Eνώνουμε τη ΔΩΡΙΚΗ ΡΙΒΙΕΡΑ με τα ΑΛΠΙΚΑ ΒΑΡΔΟΥΣΙΑ
* Eνώνουμε τη ΔΩΡΙΚΗ ΡΙΒΙΕΡΑ με τα ΑΛΠΙΚΑ ΒΑΡΔΟΥΣΙΑ. Είναι το blog έκφρασης όλων των Δωριέων.Γράφουν Σύλλογοι & Συμπατριώτες μας, από τα 55 χωριά της Δωρίδας.

Σάββατο, 4 Δεκεμβρίου 2010



        Ο  ΘΕΙΟΣ  ΑΠ' ΤΗΝ " ΑΜΕΡΙΚΑ "..







         ΓΙΑ ΜΙΑ..ΧΟΥΦΤΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ  !!!
 
Μεταν.αρχ.20 αιώνα


   Πολλές , πάρα πολλές ιστορίες , έχουμε ακούσει γιά τις..Ελληνοαμερικανικές..σχέσεις , γιά τους μετανάστες μας , γιά τη ζωή τους , ειδικά τα παλιότερα χρόνια , στην Αμέρικα , και όλοι  σχεδόν , είχαμε κάποιο συγγενή στην Αμερική .
   Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως στα δύσκολα κατοχικά αλλά μετακατοχικά χρόνια , πολλά , πάρα πολλά πρόσφεραν τα ξενητεμένα μας αδέρφια , στις εδώ οικογένειές τους , αλλά και στην πατρίδα μας γενικότερα ..
   Ποιός μπορεί να ξεχάσει τα ..Αμερικάνικα δέματα , με τα ..μεταχειρισμένα έστω , αμερικάνικα ..παρδαλά ρούχα , τα καρώ..πολύχρωμα μπουφάν , τζάκετς και..πουκάμισα , κι' ένα σωρό άλλα χρήσιμα πράγματα , που έστελναν οι συγγενείς μας , χώρια και τα.τσέκια , με τα ντόλλαρς , που την εποχή εκείνη ήταν..χρυσάφι ..πραγματικό ..
  Θυμάμαι , μικρό παιδί τότε , τη σχωρεμένη τη μάνα μου , που όταν λάβαινε γράμμα απ' την Αμερική , είχε τρία αδέρφια εκεί , που δεν τα γνώρισε , δυστυχώς , ποτέ , έφυγαν , μαζί με τον παππού μου , γιά την Αμερική ,πριν γεννηθεί η μάνα μου , και δεν ξανάρθαν ποτέ.κι' όταν η καϋμένη έπαιρνε το γράμμα , απ' το μπάρμπα Χρήστο τον Κάρλο , συνήθως , έκλαιγε ώρες..μέρες , ασταμάτητα.
   Και κείνος , ο καϋμένος , με τα ..μεσοβέζικα Ελληνικά του , σου 'δινε την εντύπωση πως..σπάραζε απ' τον πόνο και τη νοσταλγία , κι' όλο και κάτι μας έστελνε , δεν ήταν πλούσιος , σε..χρήμα , αλλά απ' όσα μας έλεγαν χωριανοί μας του Σικάγου , ήταν απέραντο ..περιβόλι αγάπης και ανθρωπιάς ..όλοι το 'χαν να το λένε ..
  Ο μπάρμα Χρήστος , ασχολιόταν , μάλλον , με..επισκευές ραδιοφώνων , η κάτι τέτοιο , αλλά και κάποια περίοδο δούλευε στις επιχειρήσεις του Χρήστου Πέτρου , του Σ'νικοχρήστου , που ήταν και ξάδερφός του , σε ένα δέμα του λοιπόν , μας είχε μέσα και ένα πολύ όμορφο ρολόϊ ξυπνητήρι  BIG BEN , είχε γκρί σκούρο χρώμα και δείχτες με..φώσφορο , που πρασίνιζαν λίγο μέσα στο σκοτάδι , τρέλα..πραγματική.πανέμορφο..
   Το είχα..καπαρώσει εγώ , το ρολόϊ , βέβαια το χρησιμοποιούσε η μάνα μου γιά να ξυπνάει , νύχτα , γιά να πάει στο μαγαζί , αλλά εγώ το είχα στην καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι μου , γιά να ξυπνάω νωρίς να διαβάζω , όταν είχαμε διαγωνισμούς η εξετάσεις.τον πρώτο δε καιρό , ξενύχταγα παρακολουθώντας τους φωτισμένους δείχτες , και ιδιαίτερα το..λεπτοδείχτη , που έκανε εκείνα τα..μικρά - μικρά πηδηματάκια..
   Δυστυχώς μπάρμπα Χρήστος έφυγε απ' τη ζωή , χωρίς ν' αξιωθεί να έρθει στην πατρίδα , να τον γνωρίσουμε και να μας γνωρίσει , και περισσότερο η μάνα μου , που τόχε καϋμό , τρία αδέρφια της στην Αμερική , έφυγαν απ' τη ζωή χωρίς να τα γνωρίσει.
  Όλοι σχεδόν είχαμε κάποιο ..μπάρμπα στην Αμερική , και κάποιοι είχαν και αδέρφια , η και γονείς , και βλέπαμε τη χαρά τους όταν έρχονταν καμιά φορά , χώρια που ..βλέπαμε και τα..χρωματιστά ρούχα , και ζηλεύαμε , λίγο το 'χεις να φοράς Αμερικάνικα ρούχα ;..παρδαλά ;
  Έκτός όμως απ' τα αδέρφια της μάνας μου , είχαμε στην Αμερική , και τα ξαδέρφια μου τα Καψαλάκια , τον Γιάννη και τον Κώστα και την Κατίνα , τα παιδιά του μπάρμπα μου του Σπύρου , αδερφού του πατέρα μου , που πήγαν βέβαια πολύ αργότερα στη Αμερική , είχαμε ακόμα και ένα άλλο συγγενή μας τον θείο Παναγιώτη ,Πητ  Κάρλος , αδερφό του παππού μου , με τον οποίο είχαμε πολύ..αραιά επικοινωνία , καμιά κάρτα , Χριστούγεννα - Πάσχα  , κάτι τέτοιο.
   Ώσπου κάποια μέρα πήραμε ένα γράμμα , Αμερικάνικο , απ' τον μπάρμπα Παναγιώτη , που μας έγραφε πως έρχεται , επί τέλους , στην Ελλάδα , να μας δει , και να γνωριστούμε..
   Μεγάλος , πολύ μεγάλος στα χρόνια ο μπάρμπας , η μάλλον ο ..παππούς μου , με παιδιά και εγγόνια μεγάλα , θα ερχόταν με τη γυναίκα του , την θειά Αγγελική , αν δεν κάνω λάθος , και θα έμεναν κάποιες μέρες μαζί μας στο χωριό , στο Λιδορίκι , και μετά θα πήγαιναν και στο χωριό της γιαγιάς , κάπου στην Πελοπόννησο ..
   Βέβαια κανένας μας δεν τον γνώριζε , αλλά η συγκίνηση που θα γνωρίζαμε τον αδερφό του παππού μου , ήταν μεγάλη , αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι εγώ δεν γνώρισα ούτε παππούδες ούτε ..γιαγιάδες , και το είχα..μεγάλο παράπονο.
   Και έφτασε η μεγάλη μέρα , που θα ερχόταν ο παππούς , με τη συγκοινωνία φυσικά , που τότε ήταν λιγάκι ..ταλαιπωρική , αφού το ταξείδι Αθήνα - Λιδορίκι , ήταν μιά..ημερήσια ..εκδρομή.θυμάμαι , φεύγαμε απ΄το χωριό το πρωί και φταναμε στην Αθήνα , απ' τον παλιό πάντα δρόμο.βραδάκι , τόοοοσο..γρήγορα ..
   ΄Εφτασε λοιπόν η μέρα , και την συνηθισμένη ώρα , που ερχόταν η.Αθήνα , έτσι λέγαμε τότε , εμείς όλοι παραταγμένοι , ο πατέρας μου βέβαια δεν ζούσε , μπροστά στο μαγαζί μας , στο Αλωνάκι , όπου ήταν και το πρακτορείο των λεωφορείων , καλοκαίρι ήταν το λεωφορείο γεμάτο , αλλά μέσα στον κόσμο ξεχωρίσαμε τρεις..Αμερικάνους !!!
   Δυό άντρες και μιά γυναίκα , ε..υποθέσαμε πως οι δυό τουλάχιστον ήταν οι..δικοί μας , και δεν πέσαμε έξω , ον παππούς κι' η γιαγιά ήταν μικρόσωμοι , ενώ ο άλλος ο κύριος ήταν λεπτός κια ψηλός , αλλά έδειχναν πως ήταν φίλοι και όταν πλησιάσαμε και ρώτησε η μάνα μου , είχαμε ..έκρηξη δακρύων και ..συγκίνησης , και δικαιολογημένα.
  Μπήκαμε στο μαγαζί , τους κεράσαμε αναψυκτικά ..Καβούνη , Αμφίσσης , ελαφρώς ..δροσερά , από ψυγείο..πάγου , καταλαβαίνετε , και αρχίσαμε να τα λέμε..
   Ο μπάρμπα Παναγιώτης , σε μιά στιγμή , είπε στη μάνα μου , αν'ψιά να σου πω..κάτι ιδιαιτέρως ; Σηκώθηκαν και μπήκαν μέσα στο ετργαστήριο , που φκιάχναμε τα γλυκά , κάτι είπαν καιγύρισαν αμέσως με φανερή τη χαρά και την ικανοποίηση , γυρνώντα ο μπάρμπας μου είπε στο φίλο του , ο..κευ , μπόυ , θα μείνουμε εδώ απόψε και αυριο..μεθαύριο φεύγεις γιά το χωριό , και μας σύστησε το φίλο τους , που ήταν κι' αυτός χρόνια στην Αμερική , δεν είχε οικογάνεια , και όπως μας είπε μετά , με απέραντη χαρά , θα έμενε πιά μόνιμα στην Ελλάδα , στο χωριό του , κοντά στο Λιδορίκι , όνομα και μη..χωριό , στα ανίψια του , στα παιδιά της αδερφής του , που τον περίμεναν.
   Πήγαμε στο σπίτι , τακτοποιήθηκαν , τακτοποίησαν τα πράγματά τους , και νωρίς - νωρίς το βράδυ , κάτσαμε στη βεράντα , στη δροσιά , φάγαμε και οι μεγάλοι τα λέγανε , και φυσικά η μάνα μου είχε πολλά να πει με τον  μπάρμπα μας , που πρωτη φορά τον βλέπαμε..μεγάλη η χαρά όλων , που βρίσκονταν στην πατρίδα , ο δε φίλος , έπλεε σε πελάγη ευτυχίας , που επί τέλους ερχόταν στην πατρίδα , αλλά κυρίως που θα έμενε πιά γιά πάντα εδώ , στο χωριό του , μαζί με τους αγαπημένους του συγγενείς .
  Εδώ όμως θα πρέπει να σας πω , πως ούτε ο μπάρμπας μας ήταν ..πλούσιος , αλλά απ' ότι φαινόταν ,ούτε και ο φίλος του , αυτό φαινόταν ολοκάθαρα.
   Όλο το βράδυ , οι φίλοι τα λέγανε , και ο μπάρμπας μου ..μακάριζε το φίλο του που επί τέλους πραγματοποιεί το όνειρό του , να μείνει το υπόλοιπο της ζωής του στο χωριό του , και κείνος..κρυφοκαμάρωνε με ολοφάνερη χαρά..
   Ξέχασα να σας πω πως μοιράστηκε και η ..Αμερικάνικη ..βοήθεια , τσίχλες , και κάτι άλλα πραγματάκια , και απ' ότι ειπώθηκε την άλλη μέρα το απόγευμα ο φίλος θα αναχωρούσε με το αυτοκίνητο της..γραμμής , ημι..φορτηγο..λεωφορείο παρακαλώ , γιά το χωριό του..δεν δεχόταν να μείνει κι' άλλη μιά μέρα , παρ'οτι κι'ο μπάρμπας και η μάνα μου επέμεναν , βιαζόταν να πάει στο..χωριό του , ανυπομονούσε ο άνθρωπος.
   Έτσι λοιπόν και έγινε , την άλλη μέρα το μεσημέρι ο φίλος μας δακρυσμένος που θ' αποχωριζόταν τους φίλους του , αλλά γεμάτος χαρά έφυγε γιά το χωριό του.
   Εμείς , λέγαμε ..λέγαμε , η μάνα μου ρωτούσε συνέχεια γιά τ' αδέρφια της , τα δυό ζούσαν ακόμα τότε , είδαμε φωτογραφίες απ' την οικογένεια του μπάρμπα , μας είπε και παλιές ιστορίες με τον παππού μου , τον αδερφό του και πέρασε η βραδιά.
   Την άλλη μέρα .όμως , σαν ξημέρωσε μας περίμενε η μεγάλη.έκπληξη .
   Με το..λεωφορειο..φορτηγό , εμφανίσθηκε ο φίλος , που χθες είχε φύγει γιά το χωριό του , η μάνα μου όταν τον είδε..τα 'χασε..εκείνος ήταν φανερά εκνευρισμένος , αλαφιασμένος θα λέγαμε , και έλεγε στη μάνα μου να τον πάει στον Πητ , τι νακάνει και η μάνα μου , παρότι ήταν πολύ πρωί , τον πήγε στο σπίτι και ξύπνησε τους δικούς μας ..
   Εκείνοι βέβαια με τη σειρά τους ,τα ' χασαν , βλέποντας φάντη μπαστούνι μπροστά τους , πρωί-πρωί , το φίλο τους , κάτι είπαν βιαστικά , και κλείστηκαν στο δωμάτιό τους , ενώ εμείς , δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τίποτα , μαύρα ..σκοτάδια ..τα είχαμε και μεις..χαμένα..
   Πήγαμε , με τη μάνα μου στο μαγαζί , αλλά μας έτρωγε η..έγνοια , και η ..περιέργεια βεβαίως..βεβαίως , γιά το τι συμβαίνει , γιατί ήταν ολοφάνερο πως κάτι συνέβαινε , κάτι δεν πήγαινε καλά.και περιμένα με το βράδυ να καθαρίσει το .τοπίο , γιατί τότε θα είχαμε χρόνο γιά κουβέντα και ενημέρωση , εγώ βέβαια , περίεργος , πεταγόμουνα που και που στο σπίτι μήπως και πάρω..χαμπάρι τι γίνεται , αλλά εκεί γίνονταν ..συζητήσεις..κεκλεισμένων των ..θυρών , απογοήτευση μεγάλη γιά μένα.
   Περιμέναμε λοιπόν να έρθει το βράδυ , να κλείσουμε το μαγαζί , γιά να μάθουμε τα νέα.
   Έτσι και έγινε , το βράδυ μαζευτήκαμε , να φάμε , και φυσικά να δούμε και τι γίνεται , εκεί είδαμε τον καϋμένο τον γεράκο φίλο , να είναι σε απερίγραπτη κατάσταση , ράκος κυριολεκτικά , απογοητευμένος αλλά και..εξοργισμένος μαζί , και το μόνο που επεναλάμβανε συνέχεις ήταν : Να ..φύγω , να φύγω Πητ , τώρα αμέσως δεν κάθομαι ούτε λεπτό , με.γδύσανε..με γδύσανε , να φύγω.
   Ο μπάρμπας μας , προσπαθούσε να τον ηρεμήσει , να τον ..καλμάρει , λέγοντάς του πολλά και ..διάφορα , αλλά εκείνος , ανένδοτος , να..φύγω , να γυρίσω πίσω , τέλος πάντων κάτσαμε να φάμε , μαύρο ..φαί  βέβαια , γιάτί ο έρμος ο φίλος μας ήταν χάλια , τυον είχε πιάσει υστερία , αλλά κουτσα΄στραβά μας έδωσε και μας , γιατί στους φίλους του τα είχε πει , να καταλάβουμε τι ακριβώς είχε ..συμβεί και δεν πιστεύαμε στα αυτιά μας..τρελά πράγματα , ανήκουστα.
   Φτάνοντας λοιπόν ο φίλος μας στο χωριό του , κατασυγκινημένος , κλαίγοντα διαρκώς , αφου είχε πολλές δεκαετίες να δει το χωριό του και το πατρικό του σπίτι , έπεσε απ' τα ..σύννεφα , αφού σε λίγο κατέφθασε το..συγκενολόϊ του , καιν άρχισε τις ..επιθέσεις στις έρμες τις  βαλίτσες του , που δεν είχαν και τίποτα το..σοβαρό μέσα , κάτι που ..ενόχλησε , φαίνεται , τους ..επιδρομείς , που περίμεναν , φαίνεται , να βρουν θησαυρό και αντ΄αυτού βρήκαν.άνθρακες.
  Από κει και πέρα αρχίζει η τραγωδία , του καϋμένου του ..θείου απ' την Αμέρικα , και αν αγαπημένοι μου φίλοι , ίσχυαν , στο.ελάχιστο , τα όσα μας διηγήθηκε ο ταλαίπωρος , φίλος μας , θα πρέπει να έζησε ..τραγικές στιγμές , τόσο που αναθεμάτιζε συνέχεια την ώρα και τη στιγμή , που αποφάσισε  να 'ρθει πίσω στην πατρίδα , γιατί πρέπει να τονίσουμε εδώ , πως οι..ντόπιοι , εδώ στο..Ελλάντα , δεν κατάλαβαν ποτέ πως όλοι οι..Αμερικάνοι , δεν είναι.πλούσιοι.
  Βέβαια μέχρι να ξημερώσει , και να μπορέσει να φύγει , ο φίλος μας πέρασε τα χίλια μύρια ..βάσανα , και απ'ότι με καϋμό μας έλεγε , δεν του άφησαν ΤΙΠΟΤΑ , απολύτως , γι' αυτό και ..παραμιλούσε συνέχεια , λέοντας ..ΝΑ  ..ΦΥΓΩ.ΝΑ  ΦΥΓΩ.
   Και έφυγε , ο καϋμένος , με όση λαχτάρα ερχόταν  , με τόση πίκρα ..βιασύνη και..αηδία , έφυγε , αυτός που σαν τελευταία του και μεγάλη επιθυμία ήταν να ζήσει , όσο ζήσει και να ταφεί εκεί στο χωριό του , μαζί με τους γονιούς και τ'αδέρφια του , και τι φταίει ο καψερός που δεν τα κατάφερε εκεί στην .Αμέρικα να πλουτίσει ; Μεροδούλι μεροφάϊ , όλη του τη ζωή , βλέπεις δεν τον βοήθησε και η μοίρα του να πλουτίσει.γιατί τότε τα πράγματα θα 'ταν αλλοιώτικα.. Κ.-


ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Τούτη η αποψινή εκ..βαθέων ανάμνηση , είναι πέρα γιά πέρα αληθινή , και μάλιστα δοσμένη , με μεγάλη..φραστική..επιείκια , με μεγάλη ..μετριοπάθεια , και δεν σας κρύβω , πως είναι η πρώτη και μοναδική φορά που ..τράβηξα αυτό το ..αγκάθι , που ήταν καρφωμένο στην ψυχή μου πολλές- πολλες δεκαετίες , η πρώτη φορά που την κοιτάω αυτή την ανάμνηση .κατάμουτρα , γιατί ; μα γιατί ..έννοιωθα ..ντροπή , σαν άνθρωπος , με πόνεσε , και πολύ μάλιστα , τότε , μα κι' απόψε , που το.ξανασγάρλησα έννοιωσα πάλι τον ίδιο πόνο , λες και με κοιτούσαν ..διαρκώς τα μάτια εκείνου του καϋμένου του γεράκου του Αμερικάνου , που δεν βρήκε πατρίδα ούτε να.ταφεί.λείπαν , βλέπεις τα ρημάδια τα..ντόλλαρς.


  Κώστας  Ευθ. Καψάλης



   Λιδορίκι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου